In Balans 

07-01-2020

 

Mijn laatste column van het jaar, zo net voor Kerst. Een uitnodiging om eens terug te kijken naar wat het jaar heeft gebracht en wat we er van hebben gemaakt. Misschien wat saai, maar ja, ik ben natuurlijk ook nog trainer en ‘plan, do, check, act’ (in goed Nederlands) is altijd van belang om naar verbetering te streven. Terugkijken en tevreden zijn met wat goed was. Terugkijken en verbeteren wat beter kan én moet. Zo heb je tenminste nog iets aan een jaar, kan je van leren.

 

Maar helaas, toch een beetje somberen zo rond de kortste tijd van het jaar: het lijkt alsof het leren ons steeds lastiger valt. Terugkijkend valt mij vooral de polarisatie op. We houden niet meer van elkaar. Links en rechts maken elkaar voor van alles uit, maar vooral voor alles wat lelijk is. Mensen worden weggestopt in hokjes en met mensen in andere hokjes valt niet te praten. Mensen luisteren ook niet naar elkaar. Logisch, doe ik ook niet als mensen mij aanvallen op mijn eigen waarden. Het wordt steeds extremer.

 

Vanuit het ‘leeroogpunt’ valt mij ook op dat de waarheid niet meer lijkt te bestaan. Iedereen heeft zijn eigen waarheid. Vaak is deze waarheid niet gebaseerd op iets wat vroeger de basis, het fundament van de maatschappij was: de wetenschap. Klimaat, gezondheid, landbouw, bodemverontreiniging, biodiversiteit: meningen worden verkondigd als feiten, op basis van angst en van horen zeggen en eigenbelang. Daarbij luisteren de mensen niet naar elkaar en worden de meningen steeds luider verkondigd en lijken ze in beton gegoten te worden. Een andere bron van informatie, de pers, wordt ook niet meer vertrouwd, zeker niet als die een boodschap brengt die niet in het eigen straatje past. Fake news. Wat is nog waar?

 

Zijn hier complottheorieën op los te laten, zit er een groter plan achter? Ik zou het haast gaan denken, maar wil dat niet. Ik hou graag vast aan mijn eigen waarheid. Een waarheid die uitgaat van gelijkwaardigheid, van een gezond verschil van mening en interpretatie, van respect naar elkaar. Een waarheid die uitgaat van een principieel goede inborst van de mens, die echter wel af en toe verstoord wordt door een periode waarin ‘het slechte’ even de overhand krijgt.  Om daar weer balans in te krijgen, dat is een uitdaging.

 

Misschien is het wel een perceptie. Je praat, schrijft, jezelf makkelijk in een negatieve spiraal. Ik merk het aan mezelf. Toen ik net begon te schrijven was ik best vrolijk. Dat ben ik gelukkig best vaak. Ik maak me echter ook wel zorgen. Deze zorgen kregen in voorgaande alinea’s makkelijk de overhand. Ik ben een stuk minder vrolijk. Maar dat wil ik niet. Ik heb vakantie (als deze column dadelijk af is), ga heerlijke Kerstdagen tegemoet, de zon breekt weer door, lees in mijn krant ook hele positieve zaken, zoals allerlei verhalen van mensen die niet praten, maar mooie dingen doen voor andere mensen. Een negatieve spiraal is om te buigen, even wat meer positiviteit erin, een andere mindset.

 

Terugkijken op afgelopen jaar geeft veel moois te zien. Zoek naar je eigen parels, poets ze op en geniet ervan. Neem dit mee in het volgende jaar, als de basis waarop het leven in 2020 vorm gaat krijgen. Gebruik de oester, waar de parel in is gegroeid, eens om achter je oor te houden. Misschien hoor je wel een ander geluid, kan je luisteren naar iemand uit een ander hokje, kijken naar zijn of haar parel, met andere ogen. Misschien is dit wel een eerste, kleine, opzet naar een jaar in balans.

 

Ik wens jullie allemaal hele mooie dagen, deze laatste dagen van 2019. Of je nu vakantie hebt, mag of moet werken, tijd door kunt brengen met familie of die heel erg mist, maak er iets bijzonders van. Op naar een positief 2020!

 

Gepubliceerd op ORNet.nl op 23 december 2019

 

vorig berichtvolgend berichtNaar bovenTerug naar overzicht